[ اَ رِ / رَ ] (اِخ) شهریست بشام. (منتهی الارب). نزدیک بلقاء مجاور زمین بلقاء و عَمّان و شراب آن معروف است و نسبت بدان اذرعیّ است: خمرٌ اذرعیة. و ایرانیان بدانجا رومیان را شکست داده اند و گویند که مراد از ادنی الأرض در آیهٔ کریمهٔ {/B«الم `غُلِبَتِ اَلرُّومُ `فِی أَدْنَی اَلْأَرْضِ»۱-۶۳۰:۱-۳/} همین اذرعات است و بزمان طغتکین ملک شام در سال ۵۱۲ هـ . ق. این شهر بدست مسیحیان افتاد و آنجا را نهب و غارت و ویران کردند. از مشاهیر صلحاء و محدثین عده ای منسوب بدین شهر باشند. و از جمله اسحاق بن ابراهیم اذرعی است. (قاموس الاعلام ترکی). و رجوع به امتاع الاسماع مقریزی جزء اول ص ۱۰۵ شود.