[ اِ ذَنْ ] (ع ق) فاذاً. آنگاه: {/Bأَمْ لَهُمْ نَصِیبٌ مِنَ اَلْمُلْکِ فَإِذاً لاََ یُؤْتُونَ اَلنََّاسَ نَقِیراً.۱-۱۰۴:۵۳/} (قرآن ۴/۵۳)؛ نه که مر ایشان راست بهره از پادشاهی دنیا که آنگاه ندادند مردم را مقدار پشت خرما. (تفسیر ابوالفتوح ج ۱ ص ۷۷۴).