[ قُ نْ ] (ع مص) لازم گرفتن حیا را. || پردگی و خانه نشین کردن دختر را. (منتهی الارب) (آنندراج). || ورزیدن و کسب کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || خوشنود گردانیدن. (منتهی الارب) (آنندراج). قَنْیْ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به قنی شود.