معنی و تعریف
[ ] (اِخ) (خداوند برق) لقب
شخص ستمکار و جفاپیشهٔ کنعانی که در برق
سکونت داشت. وی هفتاد تن از مشایخ
همجوار خود را دستگیر کرد و انگشت سبابه
و ابهام دست و پای ایشان را قطع کرد و
بدیشان خورانید مانند سگان، بدین واسطه
ایشان را یارای مقاتله و مقابله نبود و چون به
سرداری لشکر کنعانیان و پریزیان هزیمت
یافت یهودا و شمعون رفتار وحشیانهٔ او را
تلافی کرده چنانکه او خود کرده بود با وی
مجری کردند. (سفر داوران ۱:۴ -۷) (قاموس
کتاب مقدس).