[ اِ ] (اِخ) اول، پادشاه انگلستان (۱۲۷۲ -۱۳۰۷م.). وی گالواها را مغلوب کرد، با اسکاتلندیان جنگ سخت داد و چون به آزادی پارلمانی احترام میگذاشت، بدو لقب ژوستینین بریتانیا داد (۱۲۳۹ -۱۳۰۷م.). و رجوع به تاریخ مغول ص ۲۰۴ و ۲۴۵ و ۲۸۳ شود. || ادوارد دوم، پادشاه انگلستان (۱۳۰۷ -۱۳۲۷م.). پسر ادوارد اول و شوهر ایزابل، دختر پادشاه فرانسه فیلیپ لوبِل است. وی پس از منازعات ممتد با اشرافیت بریتانیا کشته شد. (۱۲۸۴ -۱۳۲۷م.). || ادوارد سوم، پادشاه انگلستان (۱۳۲۷ -۱۳۷۷م.). پسر ادوارد دوم. وی اسکاتلند را بتصرف خود آورد و با فرانسه بجنگهای صدساله پرداخت و در اِکلوز و کرِسی فاتح شد و کالِه را تصرف کرد و به ژان لوبُن مصالحهٔ برِتین پی را تحمیل کرد و سازمان شوالیه گری موسوم به ژارِّتیِر را ایجاد کرد. || ادوارد چهارم، پادشاه انگلستان (۱۴۳۲ -۱۴۶۱ م.). پسر دوک دیورک ریشارد و رئیس حزب رُزبلانش. او بر علیه لانکاستر برخاست. (۱۴۴۲ -۱۴۸۳م.). || ادوارد پنجم، پسر ادوارد چهارم، پادشاه انگلستان بسال ۱۴۸۳ م. وی فقط چندماه سلطنت کرد، عموی او ریشارد گلسستر او و برادرش ریشارد دیورک را در برج لندن بقتل رسانید. (۱۴۷۰ -۱۴۸۳م.). || ادوارد ششم، پادشاه انگلستان (۱۵۴۷ -۱۵۵۳م.). وی به انتشار و توسعهٔ رِفُرم علاقمند بود (۱۵۳۷ - ۱۵۵۳م.). || ادوارد هفتم، متولد در لندن، پادشاه انگلستان در ۱۹۰۱، پسر ملکه ویکتوریا. در زمان سلطنت وی جنگ ظالمانهٔ ترانسوال بپایان رسید. (۱۸۴۱ - ۱۹۱۰م.). || ادوارد هشتم، متولد در وایت لوج، ریشموند، بسال ۱۸۹۴م. پادشاه انگلستان در ۱۹۳۶، پسر ژرژ پنجم. وی در دسامبر ۱۹۳۶م. سلطنت را ترک گفت.