[ اَ دَب ب ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از دبّ و دبیب. نرم رونده تر. - امثال:
ادبّ من ضَیْوَنٍ؛
الضیون السنّور الذکر و کان القیاس ان یقال ضین و هذا من التصحیح الشاذ و تصغیره ضیین و بعضهم یقول ضییون. قال الشاعر:
ادبّ باللیل الی جاره.
من ضیون دبّ الی فرنب.

ادبّ من قرنبی؛
هی دویبة شبه الخنفساء. قال الشاعر: الا یا عباداللََّه قلبی متیم باحسن من یمشی و اقبحهم بعلا یدبّ علی احشائها کلّ لیلة دبیب القرنبی بات یعلو نقا سهلا. (مجمع الامثال میدانی).