[ اَ رِ سَ ] (اِخ) آل ادریس. ادریسیون. نام سلسله ای از ملوک علوی در مغرب بمراکش و بربر که از ۱۷۲ تا ۳۷۴هـ . ق. درین ناحیت فرمان رانده اند. رئیس و سرسلسلهٔ آنان ادریس بن عبداللََّه بن حسن بن علی بن ابیطالب علیه السلام است. او در قیامی بسال ۱۶۸ در مدینه بحمایت آل علی همدستی کرد و چون خلفا این شورش را بنشاندند او بگریخت و بمصر شد و از آنجا بمراکش رفت و بناحیهٔ سبته علم استقلال برافراشت و او و جانشینان او بیش از دویست سال در مراکش حکم راندند. و شهر تدغه و گاهی اولی لُ مقر آنان بوده است: ادریس نخست (۱۷۲ -۱۷۷ هـ . ق.). ادریس دوم پسر او (۱۷۷ -۲۱۳). محمد پسر ادریس دوم ( ۲۱۳ -۲۲۱). علی اول پسر محمدبن ادریس (۲۲۱ -۲۳۴). یحیی پسر محمدبن ادریس (از ۲۳۴). یحیی دوم پسر یحیی نخست. علی دوم پسر عمر پسر ادریس دوم. یحیی سیم پسر قاسم پسر ادریس دوم (تا ۲۹۳). یحیی چهارم پسر ادریس پسر عمر ( ۲۹۳ -۳۱۰). حسن (۳۱۰ -۳۱۹). قاسم کنون پسر محمد (۳۲۰ -۳۳۷). احمد پسر قاسم (۳۳۷ -۳۴۷). حسن پسر قاسم (۳۴۷ - ۳۷۴) و با انقراض دولت فاطمیان مصر دولت آنان نیز برافتاد. و رجوع به طبقات سلاطین اسلام ص ۲۹ و قاموس الاعلام شود.