[ اِخْ ] (ع مص) برگ برآوردن، چنانکه خرما. برگ بیاوردن خرما. (تاج المصادر بیهقی). برگ بیرون آوردن خرمابن. (منتهی الارب). || اخوص العرفج؛ ای تفطّرَ بورق.