[ دَ / دِ ؟ ] (اِخ) عبدالخالق، ملقب به علاءالدین و معروف به گرهرودی یا قاضی گرهرودی. عالم فاضل متکلم محقق مدقق شاعر منشی امامی عادل از علمای قرن یازدهم هجری و از تلامذهٔ شیخ بهائی متوفی به سال ۱۰۳۱ هـ . ق. و در مجلس شاه عباس صفوی اول (۹۹۶ - ۱۰۳۸) با قاضی زادهٔ خوارزمی مناظره کرده و کتابی در این باب به امر شاه مزبور تألیف کرده که نسخهٔ آن پیش صاحب روضات الجنات بوده و به تصدیق او در حدود ده هزار بیت است و بهترین کتابی است که در این موضوع تألیف شده و مشتمل بر تنقیح کامل مسئلهٔ امامت میباشد. او راست: ۱- الاعتقادیة. ۲- الامامة که به نوشتهٔ الذریعه دو کتاب به همین اسم امامة داشته که یکی کبیر و مبسوط بوده و در کتاب تحفهٔ شاهیه مذکور ذیل مطالب را بدان ارجاع میکند و در دیگری نیز مشتمل بر مناظرات مذکور در فوق بوده و به تحفهٔ شاهیه معروف است. ۳- تحفهٔ شاهیه که به امر شاه و به اسم او به پارسی تألیف کرده و چنانکه اشاره شد یکی از دو کتاب امامة اوست. ۴- حاشیهٔ اثبات الواجب جلال الدین دوانی و یک نسخه از آن در کتابخانهٔ رضویه موجود است. ۵- حاشیهٔ الهیات شرح تجرید. ۶- حاشیهٔ جواهر شرح تجرید قوشچی. سال وفات قاضی زاده به دست نیامد. (هدیةالاحباب ۲۱۵) (روضات الجنات ص ۹۹) (مواضعی از الذریعه) (ریحانة الادب ج ۳ ص ۲۶۷).