[ اِ صی یَ ] (اِخ) (مدرسهٔ...) از مدارس هرات بزمان سلطان حسین میرزای تیموری. رجوع به حبط ج ۲ ص ۳۰۳، ۳۰۴، ۳۰۵ و ۳۰۹ شود. و در وقفنامهٔ امیر علیشیر نوائی در باب مدرسهٔ مزبوره آمده است: «و در دو صفهٔ شرقی و غربی مدرسه دو مدرس معین شده که یکی درس اصول و فروع فقه و دیگری درس اصول و فروع حدیث می گویند، و در هر حلقهٔ درس یازده تن طلبه مشغول تلمذ می باشند و این مدرسه چون از روی خلوص ساخته شد موسوم به اخلاصیه گردید.» (مقدمهٔ ترجمهٔ مجالس النفائس تألیف امیر علیشیر نوائی به اهتمام علی اصغر حکمت ص کا).