[ اَ فَ ] (اِخ) علی بن محمد نحوی. یاقوت گوید ذکر او در جائی نیافتم جز در کتاب الفصیح بخط علی بن عبداللََّه بن اخی الشبیه العلوی. و صورت آن چنین است: حذق علی هذاالکتاب و هو الکتاب الفصیح ابوالقسم سلیمان بن المبارک الخاصة الشرفی أدام اللََّه أیامه من اوّله الی آخره قراءة فهم و تصحیح و قرأت انا علی علی بن عمیرة رحمه اللََّه فی محلة باب البصرة ببغداد عندالمسجد الجامع الکبیر و قرأ هو علی أبی بکربن مقسم النحوی عن أبی العباس ثعلب رحمه اللََّه و کتب علی بن محمد الأخفش النحوی سنة ۴۵۲. (معجم الادباء چ مارگلیوث ج ۵ ص ۴۰۹). و او راست: و کأنّ العذار فی حمرةالخدْ- دِ علی حسن خدّک المنعوت صولجان من الزبرجد معطو- فُ علی اکرة من الیاقوت. (روضات الجنات ص ۵۵).