[ اِ فُ ظَبْ یَ ] (اِخ) موضعی است بمکه خارج حرم. قیس بن ذُرَیح گوید: فمکةُ فالاخسافُ اخسافُ ظبیةٍ بها من لَبینی مُخرف و مرابعُ. (ضمیمهٔ معجم البلدان).