[ اَ تُ ] (اِ مرکب) بلغمی که از گلو با آواز بدهن آرند و بیرون اندازند. آب دهان. خیو. بصاق. بزاق. || باستهزاء، نشان دولتی بر سینه و کلاه. - امثال:
اخ تفش را پیش مرغ نمی اندازد؛
بسیار ممسک و بخیل است.