[ اِ تِ تِ شَ عی یَ / یِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) نزد علماء اصول عبارت است از اغراض مترتبهٔ بر پیمانها و فسخها، مانند ملک رقبه در بیع، و ملک منفعة در اجاره، و جدائی در طلاق، چنانکه مؤلف تلویح در باب حکم بیان کرده است. (کشاف اصطلاحات الفنون).