[ اَ تَ ] (اِخ) یکی از احفاد اورنگ زیب عالمگیر است. او شاهزاده ای شاعر بود و منظومه های چندی دارد و دو بیت ذیل از یکی از منظومه های اوست: بود تا کی ز حال عشق گفتار کنم اختر ز حال خویش اظهار که چون زین سلطنتگاه مجازی برآمد شاه عالمگیر غازی.(قاموس الاعلام).