[ فَ رُدْ دی ] (اِخ) طریحی، فخرالدین بن محمدبن علی بن احمدبن طریح نجفی، معروف به شیخ طریحی. صاحب تفسیر مجمع البحرین. مردی فاضل، پرهیزگار، فقیه و شاعر بود و علاوه بر اثر معروفی که ذکر آن رفت کتب دیگری در فقه و مجموعه ای از خطابه ها و رسائل دارد. او را در شمار معاصران ذکر کرده اند. (از روضات الجنات چ سنگی ص ۵۱۰). گذشته از مجمع البحرین و مطلع النیرین کتب زیرین نیز از اوست: ۱- المنتخب فی جمع المراثی و الخطب. ۲- تمییز المتشابه من الرجال. ۳- غریب الحدیث. ۴- جامع المقال فیما یتعلق باحوال الحدیث و الرجال. ۵- کشف غوامض القرآن. ۶- جواهر المطالب فی فضایل علی بن ابی طالب. ۷- مراثی الحسین. ۸- نزهة الخاطر و سرور الناظر، در بیان لغات قرآن. طریحی در سال ۱۰۸۵ هـ . ق. / ۱۶۷۴ م. در رماحیه وفات یافت و در نجف مدفون گردید. (از اعلام زرکلی ص ۷۶۸).