[ اِ ] (اِخ) (تثنیه گونه ای از اخاذ) موضعی است مذکور در شعر عمروبن معدی کرب: و یوماً ببرقاءالاخاذین لو رأی أبی مکانی لانتهی او لجرّبا. (ضمیمهٔ معجم البلدان ص ۱۶۲).