[ اَ ] (اِخ) یکی از پادشاهان بنی اسرائیل که در ۹۱۸ ق. م. بسلطنت رسید و باغواء زن خویش مسما به ایزابل به الههٔ بعل گروید و معبدی برای آن بُت بساخت و او نسبت به حضرت اِلیاس جور و ستم فراوان روا داشت. پس از ۲۰ سال سلطنت راندن، پادشاه آرام موسوم به بن هدد با وی جنگی درپیوست و اخاب در آن جنگ کشته شد. (قاموس الاعلام).