[ لِ مُ ظَفْ فَ ] (اِخ) سلسله ای از فرمانروایان که از ۷۱۳ تا ۷۹۵ هـ .ق . در فارس و کرمان و کردستان به استقلال فرمانروایی کرده اند. سرسلسلهٔ این دودمان امیرمبارزالدین محمدبن مظفر است (۷۱۳-۷۶۰)، پس از او شاه شجاع الدین بن امیرمبارزالدین (۷۶۰-۷۸۶)، شاه محمودبن مبارزالدین (۷۶۰ -۷۷۷)، عمادالدین بن احمدبن مبارزالدین (۷۶۰- ۷۹۵)، شاه نصرةالدین یحیی بن امیرمبارزالدین (۷۸۹-۷۹۵)، سلطان زین العابدین بن شاه شجاع (۷۸۶-۷۹۰)، شاه منصوربن شاه مظفربن امیر مبارزالدین (۷۹۰-۷۹۵). این سلسله را امیرتیمور گورکان برانداخت و چنانکه صاحب کشف الظنون گوید معین الدین یزدی را تاریخی است به فارسی (۷۵۷) راجع باین سلسله به نام مواهب الهی.