[ لِ مَ رْ ] (اِخ) سلسله ای از خلفای اموی هستند که پس از آل بوسفیان به خلافت رسیدند. اولین خلیفهٔ آل مروان، مروان بن حکم است که بعد از معاویةبن یزید در سنهٔ ۶۴ هـ .ق . بدعوی خلافت در دمشق و شام برخاست و پس از آنکه ضحاک بن قیس فهری سردار عبداللََّه بن زبیر را مغلوب کرد چهار ماه خلافت راند، پس از او پسرش عبدالملک بن مروان در ۶۵ و ولید اول در ۸۶ و سلیمان در ۹۶ و عمر در ۹۹ و یزید ثانی در ۱۰۱ و هِشام در ۱۰۵ و ولید ثانی در ۱۲۵ و یزید ثالث در ۱۲۶ و ابراهیم در ۱۲۶ و مروان ثانی ملقب به مروان حمار از ۱۲۷تا۱۳۲ مقام خلافت مسلمین داشتند، و ابومسلم خراسانی مروان حمار را مغلوب کرده بکشت و خلفای عباسی قائم مقام آنان شدند: آل مروان و آل سفله زیاد که نرفتند جز براه عناد.سنائی.