[ اَ مَ ] (اِخ) ابن ولی الدین حسینی. بزرگترین شاعر عثمانی است و اول کس است که به اشعار ترکی لطافت داد و او متتبع آثار ادب فارسی بود و از شعرای فرس تقلید میکرد و حتی بعض ابیات او عیناً ترجمهٔ بیتی از فارسی است. پدر او قاضی عسکر سلطان مُراد ثانی بود و خود او معلم سلطان محمدخان بود و هم برتبهٔ وزارت رسید لکن وی قلندر مشرب و محبوب دوست بود و مدتی در یدی قلّه محبوس شد و از آنجا قصیدهٔ مشهور خود را که بنام قصیدهٔ کرم نامیده میشود، بدربار فرستاده و معفو گردید و اول قصیده این است: قول کناه ایتسه نوله عفو شهنشاه قنی طوته لم ایکی الم قانده ایمش قانی کرم. رجوع بقاموس الاعلام شود. وفات او بسال ۹۰۲ هـ . ق. بود. او راست: دیوان شعری بترکی. (کشف الظنون).