[ اَ مَ ] (اِخ) نظام الدین بن ابراهیم بن سلام اللََّه بن عمادالدین مسعودبن صدرالدین محمدبن غیاث الدین منصور شیرازی حسنی ملقب بسلطان الحکما و سیدالعلماء. او در ایران شهرت عظیم و مکانتی بزرگ داشت. وی را مؤلفات بسیار است از آن جمله اثبات واجب در سه نسخه کبیر و صغیر و متوسط. وفات او در ۱۰۱۵ هـ . ق. و برادرش امیر نصیرالدین در ۱۰۲۳ درگذشته است. و آندو برادر را بشریف رضی و مرتضی تشبیه میکردند. (خلاصةالاثر).