[ لِ عُ ] (اِخ) پادشاهان ترکیه که از سال ۶۹۹ تا سال ۱۳۴۲ هـ .ق . در آسیای صغیر سلطنت داشته اند. مؤسس این سلسله که به نام او منسوب شده اند، عثمان بن ارطغرل و شمارهٔ آنها ۳۸ تن و آخرین آنان عبدالعزیز ثانی، و انقراض این دودمان در نتیجهٔ برقرار شدن حکومت جمهوری بوده است. آل عثمان یا پادشاهان عثمانی قریب سه قرن کمال اقتدار داشته قلمرو حکمرانی خود را از بوداپست و ساحل دانوب تا شلالهٔ اسوان در مصر و از ساحل فرات تا تنگهٔ جبل الطارق وسعت داده ممالک شبه جزیرهٔ بالکان و شام و مصر و عربستان را مسخر ساختند. پس از سه قرن دورهٔ ضعف و انحطاط آنان شروع و بسیاری از ممالک مفتوحه از تصرف ایشان خارج شد. مشهورترین این سلسله سلطان محمد ثانی معروف بفاتح است که در سال ۸۵۷ قسطنطنیه را بگشاد.