[ لِ هِ ] (اِخ) طاهریان. نام سلسله ای از امرای خراسان از اولاد طاهربن حسین بن مصعب، ملقب بذوالیمینین. این دودهٔ ایرانی از ۲۰۵ تا ۲۵۹ هـ .ق . در خراسان استقلال داشته اند. طاهر ذوالیمینین سرسلسلهٔ آنان، سردار مشهور عباسیان (که در قصیده ای معروف، بایرانی بودن خویش می بالد) از جانب مأمون به سال ۲۰۵ بحکومت منصوب گردید و پس از یک سال و نیم دعوی استقلال کرده و در روز جمعه ای از جمادی الآخرهٔ سال ۲۰۷ در نیشابور نام مأمون از خطبه بینداخت. پس از او پسرش طلحه به همین سال بجای پدر نشست و چند نوبت با حمزةبن عبداللََّه خارجی حرب کرد و سرانجام به سال ۲۱۳ درگذشت. بعد از او برادرش عبداللََّه بن طاهر فرمانروائی خراسان و کرمان یافت و با بابک خرم دین مصاف داده او را بشکست و نیز مازیاربن قارن حکمران طبرستان را مغلوب و دستگیر کرده نزد مأمون خلیفه فرستاد و در سال ۲۳۰ فرمان یافت. سپس امارت خراسان بابوطیب طاهربن عبداللََّه رسید و او مدت ۱۸ سال حکم راند و در ۲۴۸ وفات کرد. و محمدبن طاهر جای پدر گرفت و عاقبت در ۲۵۹ یعقوب لیث صفاری این خاندان را برانداخت.