[ لِ جَ یِ ] (اِخ) ایلکانیان از ۷۴۰ تا ۸۳۶ هـ .ق . در عراق فرمانروای مستقل بوده، و بعض آنها آذربایجان و موصل و دیاربکر را نیز در تصرف داشته اند. مؤسس این سلسله حسن بزرگ از رؤسای ایل جلایر، و شمارهٔ ایشان شش تن و مقر حکمرانی آنان بغداد بوده است. این سلسله را امرای قراقویونلو برانداختند و آخرین فرمانروای آنها موسوم به شاه ولد بوده است. امیر شیخ حسن بزرگ بن امیر حسین بن آقبوقابن ایلکانی (۷۴۰-۷۵۷)، سلطان شیخ اویس بن شیخ حسن (۷۵۷-۷۷۶)، سلطان حسین بن شیخ اویس (۷۷۶-۷۸۴)، سلطان احمدبن شیخ اویس (۷۸۴-۸۱۳)، شاه ولدبن شیخ علی بن شیخ اویس (۸۱۳-۸۱۴)، سلطان اویس بن شاه ولد (۸۱۴-۸۲۴)، سلطان محمودبن شاه ولد (۸۲۴-۸۲۷)، سلطان حسین بن علاءالدولةبن سلطان احمد (۸۲۷-۸۳۶)، و امیر اصفهان پسر قرایوسف او را بکشت و سلسلهٔ آل جلایر منقرض گردید. و بطوری که محمّد قزوینی مرقوم داشته اند ایلخانیان با خاء معجمه است.