[ اَ مَ ] (اِخ) حسنی بن محمد. مکنی به ابوالعباس و مشهور به احمد اول و المنصور. یکی از ملوک مغرب از خاندان شرفای حسنی. او در ۹۸۵ هـ . ق. با برادرزادهٔ خود جنگی در پیوست و بر او غالب شد و او را بکشت و سلطنت فاس و مراکش را ضبط کرد (۹۸۶). وی با سلاطین عثمانی مناسبات حسنه داشت و گاهگاه تقدیم هدایا میکرد علاوه بر فاس و مراکش، الجزایر و بعضی اطراف سودان در تحت ادارهٔ او بود و در ۱۰۱۲ هـ . ق. درگذشته است. رجوع بطبقات سلاطین اسلام ص ۵۲ و ۵۴ و قاموس الاعلام ترجمهٔ احمد حسنی شود.