[ اَ مَ ] (اِخ) بحرانی. صاحب روضات آرد: و او احمدبن محمدبن یوسف خطی بحرانی در اول و ثانی است. شیخ یوسف ذکر او آورده گوید: وی علاّمهٔ فهامه و زاهدی عابد، ورع، تقی و کریم بود و تصانیف او دال بر علو قدر او در معقول و منقول و فروع و اصول و دقت نظر و حدت خاطر و مزید بلاغت و فصاحت در تقریر و تحریر اوست و بعقیدهٔ من او افضل علماء بحرین است و صاحب ذخیره هفته ای دوبار بجهت مذاکره و استفاده با او خلوت میکرد چنانکه با محقق خوانساری شارح دروس همین شیوه داشت و نیز در اغلب لیالی در ایام اقامت احمد در خانهٔ وی به اصفهان از او مستفیض میشد و علامهٔ مجلسی در اجازه ای که بنام او کرده است پس از شطری از القاب او گوید: فوجدته بحراً زاخراً فی العلم لایساجل و القیته حبراً ماهراً فی الفضل لایفاضل و او شیخ شیخ سلیمان بن عبداللََّه ماحوزی بحرانی صاحب بلغةالرجال است و احمد راست: کتاب مصنف ریاض الدلائل و حیاض المسائل در فقه و صاحب ریاض المسائل فی شرح النافع اسم کتاب خود را از همین کتاب اقتباس کرده است و نیز او راست: رسالة فی عینیة صلوة الجمعة در ردّ بر رسالهٔ شیخ سلیمان بن علی بن ابی ظبیه شاخوری در حرمت آن و رسالة فی استقلال الاب بولایة البکر الرشید و دو رساله در منطق و رسالة فی البدأ و غیر آن. و او در حیات پدر با دو برادر خویش بطاعون عراق در سال ۱۱۰۲ هـ . ق. درگذشت و بجوار کاظمین علیهماالسلام مدفون شد. (روضات الجنات ص ۲۴).