[ اَ مَ ] (اِخ) ابن یوسف بن علی بن یوسف الفهری اللَّبْلی النحوی، مکنی به ابوجعفر. یکی از مشاهیر اصحاب شلوبین. وی از شلوبین و دبّاج و ابواسحاق البطلیوسی و اعلم علم آموخت و از ابن خروف و منذری و جماعتی بمصر و دمشق و مغرب استماع حدیث کرد و معقولات از شمس خسروشاهی فراگرفت و از او وادیاشی و ابوحیان و ابن رشید روایت دارند. و او راست: دو شرح بر فصیح و البغیة فی اللغة و مستقبلات الافعال و کتاب فی التصریف. مولد او به لبله به سال ۶۲۳ هـ .ق . و وفات او به تونس در محرم سال ۶۹۹ است. (روضات الجنات ص ۸۳ -۸۴).