[ اَ مَ ] (اِخ) ابن یعقوب بن یوسف اصفهانی، مکنی به ابوجعفر محدث و معروف به برزویه. خطیب وفات او را به سال ۳۵۴ هـ .ق . بروزگار مطیع عباسی گفته است و او را غلام نفطویه نیز نامند. و او از ابوخلیفةبن الفضل بن الحباب و محمدبن عباس یزید و جز آن دو نحو فراگرفته. او از عمربن ایوب السقطی و از او ابوالحسن بن شاذان روایت کند. (معجم الأدباء ج ۲ ص ۱۵۶) (روضات الجنات ص ۵۹ در ذیل ترجمهٔ احمدبن سعد ابوالحسن الکاتب). و کلمهٔ برزویه در معجم بصورت مضبوط فوق است و در بعض کتب و ازجمله در قاموس فیروزآبادی در مادهٔ بزر بَزْرُوَیْه آمده است.