[ اَ مَ ] (اِخ) ابن یعقوب بن ناصح اصفهانی، مکنی به ابوبکر. ادیب نحوی. حاکم ذکر او آورده و گوید: او نزیل نیشابور است و در اصفهان از محمدبن یحیی بن مندهٔ اصفهانی و اقران او حدیث شنیده و وفات وی میان ۳۴۰ و ۳۵۰ هـ .ق . است و حاکم خود دو حدیث از او شنید و در کتاب خویش آورده است. (معجم الأدباء یاقوت چ مارگلیوث ج ۲ ص ۱۵۶) (روضات الجنات ص ۵۹ ذیل ترجمهٔ احمد سعد ابوالحسن الکاتب).