[ اَ مَ ] (اِخ) ابن یحیی بن سهل بن السدی الطائی المنبجی الشاهد المقری ء النحوی الأطروش، مکنی به ابوالحسن. ابن عساکر ذکر او در تاریخ دمشق آورده است. و او در جامع وکیل بود و در سال ۶۱۵ هـ .ق . درگذشته است و از ابوعبداللََّه بن مروان و ابوالعباس احمدبن فارس ادیب منبجی و ابوالحسن نظیف بن عبداللََّه المقری و غیر آنان روایت کند و او از اخبار ابوعبداللََّه بن خالویهٔ نحوی حفظ می کرد و ثقه بود. ابن عساکر گوید: ابن الأکفانی از ابن الکتانی و او از احمدبن یحیی بن سهل منبجی و او از ابوالعباس احمدبن فارس و او از ابن طباطبا قطعهٔ ذیل ابن طباطبا را روایت کنند: حسود مریض القلب یخفی انینه و یضحی کئیب البال منی حزینه یلوم علی ان رحت للعلم طالباً اقلّب من کلّ الرواة فنونه و اختار ابکار الکلام و عونه و احفظ مما استفید عیونه و یزعم انّ العلم لایجلب الغنی و یحسن بالجهل الذمیم ظنونه فیا لائمی دعنی اغالی بقیمتی فقیمة کلّ الناس ما یحسنونه.