[ اَ مَ ] (اِخ) ابن مودودبن یوسف الچشتی (خواجه...). یکی از کبار مشایخ صوفیه. صاحب نفحات گوید: وی بعد از پدر بمقام او نشست و مقبول همهٔ طوائف بود و بر کافهٔ انام شفقتی عام و مروّتی تمام داشت و شیخ شهاب الدین سهروردی قدس اللََّه تعالی سرّه وی را تعظیم و احترام بسیار کردی. و خلیفهٔ بغداد بنا بر خوابی که دیده بود وی را طلب کرد و وظائف اکرام بجای آورد و او خلیفه را نصایح جانگیر و مواعظ دلپذیر گفت و فتوحی آوردند، بجهت استمالت خاطر خلیفه مختصری برداشت و چون بیرون آمد بر فقرا قسمت کرد و بخراسان توجه کرد. ولادت وی در سنهٔ سبع و خمسمائة (۵۰۷ هـ .ق .) و وفات به سال سبع و سبعین و خمسمأة (۵۷۷) بود. نقل باختصار از نفحات الأنس جامی. و صاحب حبیب السیر وفات او را به سال تسع و سبعین و خمسمأة (۵۷۹) گفته است. و رجوع به حبیب السیر ج ۱ ص ۳۱۴ س ۱۹ و نفحات جامی چ هند ص ۲۱۱ و رجوع به احمدبن خواجه مودود شود.