[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمد الصاوی (۱۱۷۵-۱۲۴۱ هـ . ق.). العارف باللََّه الشیخ احمدبن محمد الصاوی المالکی الخلوتی. مولده فی صاع الحجر بشاطی النیل من اقلیم الغربیة بمصر و کان والده من کبار الاولیاء. حفظ القرآن فی بلده ثم انتقل الی الجامع الازهر فی طلب العلم و ذلک سنة ۱۱۸۷. و او را مؤلفات عدیدهٔ غیرمطبوعه است و از جمله کتب مطبوعهٔ اوست: ۱- الاسرار الربانیة و الفیوضات الرحمانیة علی الصلوات الدردیریة، و آن در مطبعة المیمنیة به سال ۱۳۰۵ هـ .ق . بطبع رسیده است. ۲- بلغة السالک لأقرب المسالک، و آن حاشیه ای است بر شرح الصغیر اقرب المسالک سیدی احمد الدردیر [ فقه مالک ] در بولاق به سال ۱۲۸۹ و در مصر۱۲۹۹ در دو جزء و در المطبعة الخیریة بسالهای ۱۳۱۰ و ۱۳۲۳ هـ .ق . بطبع رسیده است. ۳- حاشیه بر تفسیر الجلالین -أولها: الحمد للََّه الذی انزل الفرقان مصدقاً لمن بین یدیه هدی و بشری للمتقین و بحاشیهٔ آن تفسیر مذکور در چهار جزء که در بولاق به سال ۱۲۹۵ و نیز در چهار جزء در مطبعةالشرفیة به سال ۱۳۲۷ هـ .ق . بطبع رسیده است. ۴ -حاشیة علی شرح الخریدة البهیة للشیخ احمد الدردیر، چاپ سنگی در مصر به سال ۱۲۸۵ و طبع حروفی بسال های ۱۲۹۱ و ۱۳۰۳ و در مطبعهٔ عبدالرزاق به سال ۱۳۰۷ هـ .ق . بطبع رسیده است. ۵- حاشیة لشرح تحفة الاخوان فی علم البیان. انظر البولاقی (الشیخ علی). تبیان البیان علی حاشیة العلامة الصاوی لشرح تحفة الاخوان. ۶- شرح منظومة الدردیر لأسماءاللََّه الحسنی، و آن در مصر... بطبع رسیده است. (معجم المطبوعات).