[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمدبن موسی بن عطاءاللََّه، مکنی به ابوالعباس و مشهور به ابن العریف صنهاجی اندلسی مرّی صوفی (۴۸۱ -۵۳۶ هـ .ق .). وی از کبار صالحین و اولیاء و میان او و قاضی عیاض مکاتباتی بوده است. علی بن یوسف بن تاشفین بسعایت دشمنان او را بمراکش خواست و وفات او بدانجا به سال ۵۳۶ اتفاق افتاد. وی را در طریقت تآلیفی است و ازجملهٔ کتب اوست: مجالس.