[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمدبن فضل دینوری، مکنی به ابوالفضل و مشهور به ابن خازن. وی شاعر و استاد یگانهٔ خط در عصر خویش بود. دیوان او را نصراللََّه کاتب پسر او جمع کرده. او راست: کتاب القناعة. و از شعر اوست در بستان و حمام حکیم ابوالقاسم اهوازی: وافیت منزله فلم ار حاجباً الّا تلقّانی بسن ضاحک والبشر فی وجه الغلام امارة لمقدمات ضیاء وجه المالک و دخلت جنته و زرت حمیمه فشکرت رضواناً و رأفة مالک. مولد او به سال ۴۵۱ هـ .ق . و وفات وی ۵۱۸ بود. و رجوع به ابن خازن ابوالفضل احمد... شود.