[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمدبن علی الآدمی، مکنی به ابوطالب بغدادی. از صاحب سیاق نقل شده که او امام در نحو و تصریف بود و به نیشابور شد و در آنجا اقامت گزید و افادت و استفادت کرد و او را با ائمه مقالاتست و در مناظرات نحو و ادب مشهور است و بعد از سال ۴۵۰ هـ .ق . وفات کرده است. (روضات ص ۷۱ س ۱۲ بآخر مانده).