[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمدبن عبداللََّه بن یوسف بن محمدبن مالک السهلی الصفار الشافعی العروضی الأدیب. عبدالغفار ذکر او در سیاق آورده و گوید: مولد او به سال ۳۳۴ هـ .ق . و وفات او بعد از ۴۱۶ بود. وی شیخ اهل ادب بود بروزگار خویش. و از اصم و مکاری و ابوالفضل مزکی و ابومنصور ازهری و اقران آنان حدیث کند و جماعتی از امامان ادب از او تربیت یافتند، ازجمله علی بن احمد واحدی و جز او. و ابومنصور ثعالبی گوید: او پیشوای ادب بود و قریب نود سال در خدمت کتب بسر برد و نقد عمر بمطالعهٔ علوم و تدریس مؤدبین نیشابور و احراز فضائل و محاسن صرف کرد و این قطعه در کودکی گفته است: اوفی علی الدیوان بدرالدجی فسل نجوم السعد ما حظه أ خدّه املح ام خطه و لحظه افتن ام لفظه. و باز ثعالبی گوید احمد از شعر خویش مرا انشاد کرد: لعزة الفضجة المبره اودعها اللََّه قلب صخره حتی اذا النار اخرجتها بألف کدّ والف کره اودعها اللََّه کف وغد اقسی من الصخرة الف مره. (از معجم الأدباء ج ۲ ص ۸۷).