[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمدبن عبداللََّه بن علی بن حسن بن علی بن محمدبن سبع بن سالم بن رفاعة السبعی. فاضلی فقیه و مشهور، متوطن ببلاد هند غالباً. و از اجلهٔ تلامذهٔ شهید و فخرالمحققین. و پدر او شیخ عبداللََّه نیز از فضلاء فقهاء ادباء شعرای مجیدین اجله است و همچنین پسر او شهاب الدین یا جمال الدین ناصربن احمد و او کسی است که دو علم بلاغت را شرط اجتهاد شمرده است. از مصنفات اوست: کتاب الوسیلة و دو کتاب در تفسیر مختصر و مطول و رسالهٔ ناسخ و منسوخ و کتاب فیما یجب علی المکلفین و کتاب غرائب المسائل و کتاب النهایة فی تفسیر خمسمائة آیة و هی آیات احکام القرآن. (روضات ص ۱۹ س ۱۱ بآخر).