[ اَ مَ ] (اِخ) ابن محمدبن احمدبن برد الاندلسی. حمیدی ذکر او آورده و گوید وی کاتبی ملیح الشعر و بلیغ الکتابة و از خاندان ادب و ریاست بود. و او راست: رساله ای در سیف و قلم و مفاخرهٔ آن دو با هم و او اول کس است که در اندلس درین موضوع نوشت و من او را پس از سال ۴۴۰ هـ . ق. مکرر بالمریة دیدار کردم و او را کتبی است در علم قرآن و از جمله: کتاب التحصیل فی تفسیرالقرآن، کتاب التفصیل هم در تفسیر کتاب اللََّه و جز آن و جد او احمدبن برد بروزگار عامریان وزیر بود و این وزیر کاتبی بلیغ بود و به سال ۴۱۸ هـ . ق. درگذشت. و از شعر احمد صاحب ترجمه است: تأمل فقد شق النهار مغلسا کمامیه عن نواره الخضل الندی مداهن تبر فی انامل فضة علی اذرع مخروطة من زبرجد. و نیز او راست: لما بدا فی لازور دی الحریر و قد بهر کبرت من فرط الجما ل و قلت ما هذا بشر فاجابنی لا تنکرن ثوب السماء علی القمر. و هم او راست: قلبی و قلبک لا محالة واحد شهدت بذلک بیننا الالحاظ فتعال فلنغظ الحسود بوصلنا ان الحسود بمثل ذاک یغاظ. رجوع بمعجم الادبا ج ۲ ص ۱۰۷ شود.