[ اَ مَ ] (اِخ) ابن علی بن هبةاللََّه بن الحسن بن علی الزوال بن محمدبن یعقوب بن حسین بن عبداللََّه المأمون بن الرشید، معروف به ابن المأمون و اصل زوال در نسبت او زول بوده است بمعنی مرد شجاع و آن در السنه تغییر یافته و زوال شده است. یاقوت گوید: او درنحو شاگرد علی بن منصور الجوالیقی بود و خطی نیکو داشت و آنگاه که بحبس مستنجد بود ۸۰ مجلد کتاب تألیف کرد و بر فصیح فی اللغة ثعلب شرح نوشت و نیز کتابی جمع کرد بنام اسرار الحروف و آنگاه که مستضی ء بخلافت رسید احمد را رها کردند و مرتبت قضاوت پیشین او بدو محول داشتند مولد او ۵۰۹ هـ . ق. و وفات ۵۸۶ بود. (روضات الجنات ص ۸۲). رجوع به احمدبن علی بن مأمون و رجوع به ابن مأمون شود.