معنی و تعریف
[ اَ مَ ] (اِخ) ابن عبدالوهاب بن
هبةاللََّه بن محمدبن علی بن الحسین بن یحیی بن
السیبی ابوالبرکات بن ابی الفرج. وی مؤدّب
اولاد خلفا بود و معرفتی نیکو بآداب داشت و
در شانزدهم محرم سال ۵۱۴ هـ . ق. در ۵۶
سال و سه ماهگی درگذشت. ابن جوزی
ابوالفرج گوید: ابوالبرکات فرزندان مستظهر
خلیفه را تعلیم می کرد و با مسترشد انسی
داشت و پس از ابن الجزری صاحب مخزن،
ابن السیبی را تولیت نظارت مخزن دادند و او
یکسال و هشت ماه بدین شغل ببود. و وی
عالم بأدب و شعر و کثیرالافضال بأهل علم
بود و ترکهٔ وی را بصدهزار دینار تخمین
کردند و او را بر مکه و مدینة اوقافی است.
رجوع به احمد بن عبدالوهاب سیبی ... شود.