[ اَ مَ ] (اِخ) ابن سلیمان بن داودبن محمدبن ابی العباس الطوسی. و اسم ابوالعباس، فضل بن سلیمان بن المهاجربن سنان بن حکیم است. و کنیت احمد ابوعبداللََّه است. و او مردی از اهل فضل بود و چنانکه خطیب گوید وفات وی در هشتادوسه سالگی بصفر سنهٔ ۳۲۲ هـ . ق. بوده است. ابن شاذان گوید که طوسی خود می گفت که مولد وی ۲۴۰ است. از او ابوحفص بن شاهین و ابوالفرج اصفهانی صاحب اغانی و ابوعبیداللََّه المرزبانی روایت کنند و او در روایات صدوق است. محمد بن طاهر المباشر ابوعبداللََّه معروف به قنینة گوید در مکّه از خضربن داود شنیدم که سلیمان بن داود طوسی ببریدی بمکّه آمد، زبیر بتازگی از کتاب النسب خویش فارغ شده بود و طوسی هدایای بسیار زبیر را فرستاد و او کتاب النسب خویش را بطوسی هدیه کرد و سلیمان گفت خواهم که این کتاب بر من قرائت کنی و او کتاب را قرائت کرد و سلیمان و پسرش داود هر دو تمام کتاب النسب را از او بشنیدند. و ابوبکربن شاذان و ابوحفص بن شاهین و ابوعبیداللََّه المرزبانی و مخلص از احمدبن سلیمان روایت کنند.