(ع مص) طِیب. طِیبة. تَطیاب. خوشمزه و پاک و پاکیزه گردیدن. || طابت الأرض؛ گیاه ناک گردید زمین. || طِبت به نفساً؛ ای طابت به نفسی؛ خوش شد دل من به او. || طابهُ؛ خوش کرد آن را. پاک و پاکیزه ساخت. || ما اطیبهُ!؛ چه پاکیزه و خوش است آن. (منتهی الارب).