[ اَ مَ ] (اِخ) ابن رجب بن طیبغا المجدی الفرضی المیقاتی الشافعی ملقب به شیخ شهاب الدین. علاّمهٔ بارع در فقه و نحو و فنونی از ریاضی. او علوم مذکوره را درس گفت و هم کتابها نوشت و مردم از وی فائدتها حاصل کردند و در بعض علوم منفرد بود و بسال ۸۵۰ هـ . ق. درگذشت. او راست: کتاب زادالمسافر فی معرفة فضل الزائر. و رجوع به روضات ص ۸۵ س ۵ تا آخر شود.