[ اَ مَ ] (اِخ) ابن حسین بن علی بن عبداللََّه بن موسی بیهقی خسروجردی مکنی به ابوبکر. او راست: جماع ابواب وجوه قرائة القرآن. و مناقب الأمام احمدبن محمدبن حنبل. و فصوص الشافعی در ده جلد. و کتاب الأسماء والصفات. و انتقاد علی الشافعی. و بیان خطأ من اخطا الشافعی. و الجامع المصنف فی شعب الایمان. و ینابیع فی الأصول. و کتاب ماورد فی حیاة. الانبیاء بعد وفاتهم. والمبسوط فی فروع الشافعیه، که اعظم کتب این فن است در بیست جلد. و کتاب الاعتقاد والهدایة الی سبیل الرشاد. و رساله ای راجع به انتقاد (محیط) تألیف عبداللََّه بن یوسف جوینی. اثبات عذاب القبر. و مؤلف تاج العروس در مادّهٔ بهق آرد: ابوبکر احمدبن حسین بن علی بن موسی بن عبداللََّه الفقیه الشافعی عالم فی الحدیث و الفقه و شیخه فی الحدیث الحاکم ابوعبداللََّه و فی الفقه ابوالفتح ناصربن محمد العمری المروزی. و مصنفاته تدلّ علی کثرة فضله منها السنن الکبیر و الصغیر. و الآثار و دلائل النّبوة. و شعب الایمان ولد سنة ۳۸۴ و مات سنة ۴۵۸ هـ . ق. و ولده اسماعیل سمع عن ابیه و اخوته ابوسعید و ابوعبداللََّه سمعا ایضاً من ابیهما کما رأیته علی نسخة السنن الکبیر المقروءة علی ابیهم الحافظ. و رجوع به حبط ج ۱ ص ۳۰۸ شود.