[ اَ مَ ] (اِخ) ابن حسین بن احمدبن معالی بن منصوربن علی خباز اربلی موصلی ضریر مکنی به ابوالعباس نحوی و ملقب بشمس الدین. مشهور به ابن خباز. وفات او بسال ۶۳۷ یا ۶۳۹ هـ . ق. در موصل بود. وی استادی بارع در نحو، و در لغت و عروض و فرائض علامهٔ زمان خویش بود و او را مصنفات سودمند است. و از جمله: کتاب النهایة در نحو. کتاب شرح الفیهٔ ابن معطی و آن موسوم است به الغرة المخفیة فی شرح الدرة الالفیة. و شرح مقدمهٔ جزولیهٔ جزولی. شرح میزان ابن انباری. و النظم الفرید فی نثرالنقید. و شرح اللمع. رجوع به ص ۱۴۳ ج ۱ و ص ۶۲۲ ج ۲ کشف الظنون چ ۱ استانبول و ص ۸۵ روضات الجنات شود.