[ اَ مَ ] (اِخ) ابن بختیاربن علی بن محمد الماندائی الواسطی مکنی به أبوالعباس. یاقوت گوید: او راست معرفة جیّده به ادب و نحو و لغت و در جمادی الآخرهٔ سال ۵۵۲ هـ . ق. به بغداد درگذشته است و مولد او در ذی الحجة سنهٔ ۴۷۶ در اعمال واسط بود. او فقیهی فاضل با معرفتی تام به ادب و لغت و یدی باسط در کتب سجلات و کتب حکمیّه است. و او تولیت قضاء واسط داشت و از ابوالقاسم بن بیان و ابوعلی بن نبهان و جز آندو سماع دارد و ابوالفرج بن الجوزی گوید او با ما برای سماع نزد علی بن فضل بن ناصر حاضر میشد. و او را تصانیفی است. از جمله: کتاب القضاة و کتاب تاریخ البطائح. یاقوت گوید بخط حجةالاسلام ابومحمد عبداللََّه بن احمدبن احمدبن الخشاب دیدم که نوشته بود: دوست ما شیخ ابوالعباس احمدبن بختیاربن علی بن محمد ماندائی این شعر خویش مرا بخواند: قد نلت بالجهل اسباباً لها خطر یضیق فیها علی العقل المعاذیر مصیبةً عمت الاسلام قاطبةً لایقتضی مثلها حزم و تدبیر اذا تجازی ذووالالباب جملتها قالوا جهول اعانته المقادیر.