[ اَ مَ ] (اِخ) ابن امیةبن ابی امیة الکاتب مکنی به ابوالعباس. مرزبانی ذکر او آورده است و گوید او از خاندان کتابت و غزل و ظرافت و ادب بود. و احمدبن ابوالقاسم نیشابوری گوید که او را پس از سال ۲۵۰ هـ . ق. یا حوالی آن دیدم و علم ادب بسیار از وی فراگرفتم. یاقوت گوید امیة پدر احمد از موالی هشام بن عبدالملک است و در دولت بنی عباس بربیع حاجب منصور پیوست و کاتب وی بود و او را شعر نیکوست و اولاد او همه از مردان علم و ادبند از جمله احمد صاحب ترجمه و برادر او محمد و در اخبار شعرا ذکر او آورده ام و مرزبانی قطعهٔ ذیل را از احمد روایت کند: خبرت عن تغیری الاترابا و مشیبی فقلن باللََّه شابا نظرت نظرة الیّ فصدّت کصدود المخمور شمّ شرابا انّ ادهی مصیبة نزلت بی ان تصدی و قد عدمت الشبابا. و ابوهفان میگفت در دنیا هجائی اشرف و اظرف از این قول احمدبن امیة نیست: اذ ابن شاهک قد ولیته عملاً اضحی و حقک عنه وَ هْوَ مشغول بسکّة احدثت لیست بشارعة فی وسطها عرصة فی وسطها میل نری فرانقها فی الرکض مندفعاً تهوی خریطته و البغل مشکول. و ابن الندیم گوید او را سی ورقه شعر است.