[ اَ مَ ] (اِخ) ابن ابی حامد کرمانی ملقب به افضل الدین. هدایت در مجمع الفصحاء (ج ۱ ص ۹۴) آرد: از فضلای گرانمایه و مترسلین بلندپایهٔ عهد خود بوده است. موطنش بر دسیر و کوبنان [ کوه بنان ] و در آنولایت بعلم و فضل و حکمت طبیعی نادرهٔ دوران. در اختتام دولت ملوک سلاجقهٔ کرمان و انقلاب و اختلال امورات آن سامان در سنهٔ ۵۵۸ هـ . ق. بیزد مهاجرت نموده و در ابتدای ورود ملک عمادالدین مشهور بملک دینار از قوم غراقز [ شاید: قراغز؟ ] ترکمانیه، حسب الامر بموطن بازگشته رسالهٔ عقدالعلی للموقف الاعلی را در مدح ملک و وزیر و شرح حال خود مرقوم داشته. رساله ای است منشیانه و در کمال امتیاز و گاهی نظمهای عربی و فارسی منظوم مینموده بعضی از آنها این است که قلمی میشود. و در شهور سنهٔ ۵۶۲ هـ . ق. درگذشت. در مدح عمادالدین ملک دینار گفته: پردهٔ نیلی حجاب چهرهٔ خور کرده اند سرمهٔ مشکین شب در چشم اختر کرده اند وه که نقاشان شب بر سقف طاق لاجورد از بدایع خرده کاریهای بیمر کرده اند بر جبین زهره سِمطِ دُر ز پروین بسته اند وز مه نو حلقه در گوش دوپیکر کرده اند این بریدان کواکب بوده رهزن بر خلیل در ره صورتگری تعلیم آزر کرده اند بر فلک انجیل میخواند مگر هر شب مسیح وین چراغ بیشمار از بهر آن برکرده اند خرگه شب را بشمع اختران آراسته برمثال حضرت سلطان اکبر کرده اند بوالمظفر خسرو عادل عماد دین حق آنکه ملکش حارس شرع پیمبر کرده اند سایهٔ یزدان که اهل دین بمعیار خرد طاعتش با طاعت یزدان برابر کرده اند زیرکان درشش جهت تاسیرحکمش دیده اند چارتکبیر فنا بر ملک سنجر کرده اند. و نیز ازوست: از وزر بترسم و وزیری نکنم میرم بگرسنگی و میری نکنم با آنکه دو بئر است دو حضرت در یزد در قعر دو بئر من دبیری نکنم. زد تیغ ملک در دل دشمن دی نار با دولت گفت رونقی با دین آر گر می بخشند پادشاهان دینار جان می بخشد خسرو عادل دینار.- انتهی. کتاب عقدالعلی للموقف الأعلی به سال ۱۲۹۳ هـ . ق. با مقدمهٔ محمدحسین فروغی و بار دیگر به تصحیح عامری در تهران بطبع رسیده است.