[ اَ مَ ] (اِخ) ابن ابراهیم بن محمدبن عبداللََّه بن حسن فارسی مقری ادیب. نزیل نیشابور. مکنی به ابوحامد. او مصنفات کثیره در قراآت گرد کرد و حاکم گوید: از عباد بود و سالها در خانهٔ ابواسحاق مزکّی برای تأدیب اولاد وی اقامت داشت. و او را در مولد خویش بفارس از اصحاب ابوالأشعث و عمربن شبة و اقران آن دو سماع بود. و در نیشابور به سال ۳۴۶ هـ . ق. درگذشت و باز حاکم گوید: ابوحامد فارسی مرا روایت کرد از ابوالحسین بن زکریا که گفت من نزد ابوبکر محمدبن داودبن علی اصفهانی فقیه بودم و او بیکی از دوستان خود این ابیات می نوشت: جعلت فداک قد طال اشتیاقی و لیس تزیدنی الّا مطالا کتبت الیک استدعی نوالاً فلم تکتب الیَّ نعم و لالا نصحت لکم حذاراً ان تعابوا فعاد علیَّ نصحکمُ وبالا سأصبر ان اطعت الصّبر حتی یملّ الصبر او تهوی الوصالا.